Speel de Grote BoekenQuiz

Ben je nu helemaal belezen?

Speel de Grote BoekenQuiz en ontdek het zelf. De Grote BoekenQuiz stelt in telkens twintig vragen je kennis op de proef. Kennis over boeken en schrijvers, over klassiekers en debuten, over literatuur en proza. Zie hoe anderen het doen en doe het beter! Uitgeverij Lemniscaat stelt als prijs 5 boekenpakketten beschikbaar. Ga naar: www.boekenquiz.nl

Mens en Maatschappij

Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus

-Irene van der Linde en Nicole Segers

‘Turkije is als een schip dat naar het westen vaart, terwijl de mensen op het schip naar het oosten lopen.’ Irene van der Linde.

Op zaterdag 13 februari verscheen van schrijfster Irene van der Linde en documentair fotografe Nicole Segers: Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus. Een unieke combinatie van literaire non-fictie en fotodocumentaire. Per veerpont pendelen Irene van der Linde en Nicole Segers tussen de Europese en Aziatische oever van Istabul, Culturele Hoofdstad van Europa in 2010. Net als de veerpont bevindt Turkije zich tussen twee continenten. Vaart het land richting Europa, of zal het toch de andere kant op gaan?

Op zaterdag 13 februari om 17.30 uur vond in de Kunsthal te Rotterdam de presentatie plaats van het boek Het Veer van Istanbul. De Turkse cabaretière Nilgün Yerli verzorgde een optreden. Ook de aan het boek gekoppelde fototentoonstelling Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus, wordt die dag feestelijk geopend en is tot en met 18 april te bezichtigen in de Kunsthal, in het Museumpark, Westzeedijk 341 in Rotterdam.

Irene van der Linde en Nicole Segers zoeken de grenzen van Europa op. Hun vorige reis voerde langs de vijfduizend kilometer lange nieuwe oostgrens en resulteerde in hun succesvolle debuut Het einde van Europa. Ontmoetingen langs de nieuwe oostgrens (2004).

God - Hans Visser

Soms vond ik de weg, soms raakte ik de weg kwijt

‘Dominee Visser had in mijn partij en in de raad meer in de melk te brokkelen dan ik.’ – Bram Peper, oud-burgemeester van Rotterdam, in Trouw

Als dominee heb je vrijwel alle geboden overtreden in je leven. Waar zou God daar nou van vinden? Hij gaat je niet rechtvaardigen, maar Hij hoeft je ook niet als een baksteen te laten vallen. – Hans Visser in NPS Kunststof

Emeritus dominee Hans Visser schrijft onder de titel God: Soms vond ik de weg, soms raakte ik de weg kwijt over de geloofscrises en worstelingen in zijn leven: conflicten met gezagsdragers en zijn polygame levenswandel. Hij weet uit eigen ervaring wat het is, het menselijk tekort. Vanuit dat besef heeft hij zich altijd ingezet voor de machtelozen en marginalen: daklozen en verslaafden, vluchtelingen en illegalen, seksuele minderheden. Al deze mensen konden in de Pauluskerk terecht voor wat persoonlijke aandacht, een slaapplek, eten en drinken en zo nodig methadon.

Hoofd van mijn dromen - Maarten van Buuren

Hoofd van Maassluis

Hoofd van mijn dromen

Daar wil ik wonen

Daar ben ik thuis

In Hoofd van mijn dromen duikt Maarten van Buuren dieper dan ooit in de omgeving van zijn jeugd. Hij deed dat eerder in zijn bestseller Kikker gaat fietsen! Ditmaal gaat het niet over de verhuiszaak van zijn vader en grootvader, de gereformeerde kerk van dominee Dercksen of zijn moeder van gewapend beton, maar over de havenwijk waar hij opgroeide: ’t Hoofd.
Van Buuren heeft de buurt van zijn jeugd gereconstrueerd met de neurotische, bijna krankzinnige gedrevenheid die we inmiddels van hem kennen. Hij voerde gesprekken met de toenmalige middenstanders, met hun kinderen, kleinkinderen, neven en nichten, winkelmeisjes, magazijnbedienden en vrachtrijders. Daarnaast bestudeerde hij hun boekhouding, correspondentie, dagboeken en fotoalbums. Geen schoenendoos bleef onaangeroerd. Hij comprimeerde dit materiaal tot portretten die zinderen van spanning: de onechte dochter van kapper, de bakkerszoon die zijn eigen vader moest uitkopen, de elektricien die aan zijn genialiteit te gronde ging.
Hoofd van mijn dromen heeft een universele zeggingskracht door de intense aandacht, de liefde voor details waarmee Van Buuren deze havenwijk in kaart heeft gebracht. Welbeschouwd gaat er in iedere wijk een rijkdom aan verhalen schuil, of je nu uit Maassluis komt of uit Mechelen, als je maar goed genoeg kijkt.

De stad is hun huis

Wytske Versteeg

Je ziet de bedelende man al van een afstandje, omdat hij één van de weinigen is die niet beweegt en de ineengedoken houding heeft van iemand die al lang verslaafd is. Op het moment dat je hem passeert, doet de man een pas naar voren en begint te zingen met alle kracht die hij in zich heeft: I feel good, tadadadadada, I feel good. Je blijft staan en staart hem aan.
Plotseling voel je je gegeneerd over de tas met nieuwe kleren die je in je hand draagt, in verwarring gebracht door deze man die, net als de dolle mens van Nietzsche, ongemakkelijke vragen oproept.
Wytske Versteegs boekdebuut gaat niet alleen over daklozen, maar ook over onszelf. Zij houdt ons een spiegel voor. Op straat lopen we het liefst aan een dakloze voorbij en dat maakt hem anders, onzichtbaarder dan andere toevallige passanten in de stad.

Je moet kijken
om het te kunnen zien!

Mieke Boon
en
Peter Henk Steenhuis

Oefening baart kunst

Leer kijken.

Niet alleen naar kunst
maar ook naar jezelf
en de wereld om je heen.

Museumbezoekers blijven gemiddeld negen seconden voor een schilderij staan. Veel te kort om er recht aan te doen. Kun je beter leren kijken? Langer, intensiever, met een ruimere blik? Jazeker, zo blijkt uit de gesprekken die journalist Peter Henk Steenhuis voerde met filosofe Mieke Boon.

De aanpak van Boon en Steenhuis leidt tot vragen die je in de meeste kunstboeken niet aantreft. Vragen over kunst als meditatie, over aangeleerde gevoelens en ons romantische zelfbeeld, over balans en evenwicht, over de manier waarop we kijken en oordelen.

Het is niet de vraag óf, maar wanneer.

Onvermijdelijk & Onafwendbaar?

Daan de Wit

De volgende oorlog

'Daan de Wit gaat door war Reuters en AP stoppen.'
Willem Middelkoop

'We will not allow Iran to have a nuclear weapon.'
Dick Cheney

De Amerikaanse regering lijkt er volledig klaar voor te zijn - nu de wereld nog. Net als in de aanloopfase van de oorlog tegen Irak worden wij vrijwel dagelijks geconfronteerd met berichten dat Iran een bedreiging vormt voor Israël en het Westen. Destijds werd er gesproken over massavernietigingswapens in Irak, die er niet bleken te zijn. Nu gaat het om de mogelijkheid dat Iran over tien à vijftien jaar in staat is kernbommen te maken.

Maar hoe bedreigend is Iran nu eigenlijk? Objectief gezien vormt het land geen gevaar, zeggen zelfs de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken en het hoofd van de Mossad. Wie zoekt naar antwoorden op de vraag waarom we Iran dan toch zouden moeten aanvallen, valt op dat er ook deze keer grote oliebelangen meespelen - en niet te vergeten de belangen van de industrie die wapens en huurlingen moet gaan leveren.

Africa is here !

Marcia Luyten

Ziende blind in de sauna

Essays.

Over vrijheid.

En welvaren.

Zoals zij ooit als buitenlander een boek schreef over het Afrika waar zij woonde, zo schrijft Marcia Luyten na terugkomst over het Nederland dat zij aantreft: met dezelfde verwondering van de betrokken buitenstaander. Haar oog voor zowel het menselijk detail als het maatschappelijk verband doet haar dingen zien waar wij vaak niet bij stilstaan.

We raken minder bedreven in de hogere kunst van vrijheid en welvaren. De hele samenleving krijgt in toenemende mate te kampen met onzekerheid en wantrouwen. In de economie is het langetermijnperspectief verruild voor dagkoersen. Het nieuws - en daarmee ook het wereldbeeld - raakt versplinterd door talloze blogs en satellietzenders. Bestuurders laten zich vorstelijk belonen met publiek geld en in de politiek draait het om personen in plaats van partijen. En als politici dan ook nog het spel bederven en democratische instituties verraden, dan daagt er een patroon - een patroon dat Marcia Luyten maar al te goed kent.

Gaan wij stilaan op Afrika lijken?

Reisverhalen & introspecties

Stephan Sanders

Zon, zee, oorlog

En wat zie ik?
Ik weet het niet.
Ik weet verdomme steeds minder
in deze prachtige, paranoïde stad.'
Stephan Sanders over Kaapstad

Stephan Sanders begint zijn reizen doorgaans niet als reiziger, maar als toerist met het idee van zon en zee. Hij gaat niet zozeer ergens naar toe, maar laat iets achter – een min of meer georganiseerd leven. Plotseling is hij een onbeschreven blad, de vrouw naast hem in het vliegtuig kent hem niet, en waarom zou hij niet een loodgieter kunnen zijn, of een nachtportier? Hij verheugt zich op hotels en resorts die de belofte van calme, luxe et volupté in zich dragen.

Maar steekt hij een vinger buiten de deur, dan neemt het buitenleven meteen zijn hele hand. Zoals in Gambia, waar Sanders een zekere Omar ontmoet uit Sierre Leone, paar jaar jonger dan hij, en veel meer soldaat. ‘Hoeveel mannen heb jij nou in je leven gedood, om en nabij?’ De oprechte vraag van iemand die in hem een soortgenoot ziet. En hoeveel vraagt hij nou voor een nachtje met die dikke, Duitse vrouw die hen keurt als ze hun push-ups doen op het strand?

Achter de hotelmuren begint het misverstand, en uiteindelijk de oorlog.

Schokkende misstanden in
de forensische psychiatrie

Rein Gerritsen,
Papier is gevaarlijk

Een uniek verslag
van binnenuit

Met een inleiding van Tommy Wieringa

‘Papier is gevaarlijk,’ stelt Gerritsen en dan doelt hij op al die rapportages en processen-verbaal die er over een verdachte geschreven worden. Die geschriften hebben namelijk verstrekkende gevolgen voor de verdachte – veel verder dan mensen zich gewoonlijk realiseren. Zo werd hij zelf ooit op grond van een uiterst dubieus gevangenisrapport overgeplaatst naar de gevreesde strafinrichting De Rode Pannen.

‘Dit gaat reuze meevallen, dacht ik aan het begin van mijn twee weken durend verblijf. Nog geen minuut later betreurde ik die gedachte. Na ongeveer tien minuten wist ik door de pijn mijn eigen naam niet meer.’